Ook bij ons is alles begonnen met die ene hond: Keltif Banshee.

Voor mij (Heidi) stond het altijd al vast: Als er een hond kwam, dan een Siberian Husky.
Nadat zoon Niels geboren was en ik een part-time functie had, kwam de wens naar een hond
steeds sterker naar voren. In september '92 werd de rasvereniging gebeld en een lijst met
fokkers die op dat moment puppies hadden, was al snel ontvangen.
Omdat we de pup graag "kant en klaar" wilden meenemen, is na lang zoeken de keus gevallen
op Banshee. Zij was vier maanden oud toen ze bij ons kwam.
Vanaf dat eerste hartelijke contact met Jan en Ada 't Hart is hieruit een hechte vriend-
schap ontstaan en de passie voor de sledehondensport.
De winter van '92 kreeg als vakantiebestemming Windischgarsten. Daar werd immers het NK
voor de sledehondensport gehouden. Banshee mocht een aantal malen bij Jan in het team
"meehuppelen" en het was te zien dat ze er van genoot.
Dus: er moest zeker een tweede husky bij.
Nummer twee kwam in '93 en werd : Keltif Cayenne. En omdat we zeker wisten dat we met de
sport verder wilden, kwam ook nummer drie datzelfde jaar: Keltif Dawn.
Met die drie konden we al leuk trainen. Jan T (de toen nog echtgenoot van Heidi) had een
zitkarretje gemaakt, waar de honden vol enthousiasme voor werkten.

Inmiddels waren we verhuisd naar een huis met een grotere tuin, waren er kennels ge-
plaatst en stond vast dat er maximaal acht honden daar plaats zouden krijgen. Omdat een
groter team voor de musher (= bestuurder en leider van het sledehonden-team) toch minder
lichamelijke inspanning vereist, kwam eind '94 nummer vier: Keltif First. Met First heb-
ben we veel problemen gehad. Ze was nog maar net 2-3 maanden, toen ze door Click in haar
nek werd gegrepen en heen en weer werd geschud. Deze Click hadden wij helemaal uit Zee-
land gehaald omdat hij een goede achtergrond had en prima samen met Banshee als stamvader-
en moeder van onze kennel zou kunnen fungeren.
Het liep dus allemaal anders: First had twee nekwervels gebroken en lag 24 uur in coma.
Het leek helemaal niet goed. Uiteindelijk heeft de dierenarts haar maar mee naar huis
gegeven omdat hij niets meer voor haar kon doen.
Thuis heeft ze weken op een donzen kussen gelegen en werd ze om de twee uur op haar andere
zij gedraaid. Bovendien werd ze gevoed met voedingrijke kattenmelk en uiteindelijk ging
ze weer staan!
Ze had de wil om te leven en dat heeft ze nog steeds. Haar lichaam is veel kleiner en
smaller dan van de andere honden en met de nagels van haar rechter voorpoot raakt ze af
en toe de tegels in de kennel, maar werken dat ze doet! In het harnas is ze helemaal in
haar element.
Omdat wij geen echte leidhond hadden, kregen we naast First de oudere hond: Keo van Jan
en Ada. Keo was een eigenzinnige dame die onze andere vier een perfecte opvoeding heeft
gegeven. Door Keo is met name Dawn uitgegroeid tot een zelfverzekerde leidhond.
Daarna kwamen dan nog Keltif Cheyenne en met haar, haar moeder Alaskan's Timbre Nina.
Ook Nina kregen we - evenals Keo - maar zo van Jan en Ada in "bruikleen" omdat zij als
ervaren hond voor ons team nog veel kon betekenen. En dat heeft ze!

Voorjaar '95 ben ik (Heidi) bij Jan T weggegaan en al spoedig kwam Henk (Rozema) in mijn
leven. We gingen samenwonen in Klijndijk. De honden bleven bij Jan in Odoorn. Ik betaalde
daar zelfs alimentatie voor ...
Maar, Henk vond een Husky geen hond. Hij was verknocht aan de Rottweiler. Wel ging hij er
altijd van uit dat de helft van de honden uit Odoorn uiteindelijk naar Klijndijk zou komen.

Winter '95. Jan T belde in paniek op. Het ging absoluut niet goed met First. Ze had de
hele nacht lopen te jammeren en nu kwamen de darmen er uit ...
Wij met spoed naar Odoorn en daar aangekomen hadden deze darmen pootjes.
First had een pupje gebaard en terwijl wij stonden te kijken naar het pupje, kwam ook
nummer twee.
Jan was helemaal in paniek, wilde de puppies niet in leven laten. Hij had ook niet
gezien/gemerkt dat First drachtig was.
Voor ons was het duidelijk: Wij zouden First en haar kroost wel meenemen naar huis.
Zo gezegd, zo gedaan. Deze pups kregen de namen: Angel en Arrow.
Nou, dat hebben we geweten. First brak onze woonkamer af. Zodra de puppies zich ook maar
enigszins zelf konden redden, ging First weer terug naar Odoorn. Daar was ze weer gelukkig.
In Klijndijk werd een kennel gebouwd voor Arrow en Angel. Henk was inmiddels ook van het
ras gaan houden en had ontdekt dat je er heerlijk mee kon hardlopen.
Door een vechtpartij in Odoorn kwam Dawn ook voorgoed bij ons. Zij was door de rest ge-
grepen, moest een uur lang in elkaar genaaid worden en was daarna zelfs bang voor de puppen.
Met veel geduld en liefde heeft ze haar zelfvertrouwen terug gewonnen en loopt ze nu weer
in lead.

Na deze vechtpartij onderkenden Henk en ik, dat de situatie Jan boven en hoofd groeide en
besloten we uit te zien naar een vrijstaande woning met een grote tuin.
Dat werd: Borgerzijtak 22 in Odoornerveen.
Het huis was klein, maar de lap grond groot (8000 m2).
Als eerste werden de kennels geplaatst, zodat de honden een goed thuis hadden.
Daarna waren wij aan de beurt. Er wachtte ons een gigantische verbouwing.
Van het oude huis is niet veel meer over. We zijn inmiddels met de laatste loodjes bezig.

Door alle gebeurtenissen hadden de honden een jaar stil gestaan ('95/'96). Voorzichtig is
Henk begonnen met het trainen van de toen nog zes honden (Keo was inmiddels overleden).
Hij begon van de sport te houden, verdiepte zich er steeds meer in en liep najaar '96 z'n
eerste karrenwedstrijd in Sellingen met zes honden. Dat is hem erg tegen gevallen ...
Maar hij vond het nog steeds leuk en wilde steeds beter. Om niet alleen practische ervaring
op te doen, maar ook theoretische kennis heeft hij inmiddels ook zijn race-judge licentie
gehaald.
In '97 kwam hij dan ook met acht honden uit en in '98 waren het er in Diever al veertien.
In dat team liepen vijf eigen gefokte honden. In '99 waren dat er zeven en in 2000 kwamen
daar nog eens vier bij. Plus sinds juli 2000 een Vargevass dame uit Noorwegen met de naam:
Beauty.

Inmiddels hebben we al vijf keer deelgenomen aan de Pirena. Dit is een distance race door de
Pyreneë® van Spanje, Frankrijk en Andorra. Gelijk het eerste jaar behaalde Henk een 2e plaats

onder de raszuivere teams.

Als je meer wilt weten over deze fantastische hobby/sport of gewoon de honden eens wilt
zien, kun je kontakt met ons opnemen.